Choroba charakteryzująca się występowaniem napadów padaczkowych. Napad padaczkowy jest konsekwencją nadmiernych, nieprawidłowych wyładowań bioelektrycznych w komórkach nerwowych mózgu, manifestujących się różnymi objawami klinicznymi: napadowymi zaburzeniami świadomości, zachowania, emocji, funkcji ruchowych, czuciowych lub wegetatywnych. Rozpoznanie padaczki jest uzasadnione wówczas, gdy napady padaczkowe się powtarzają i występują samoistnie. Należy pamiętać, że pojedynczy napad nie upoważnia do rozpoznania padaczki. Uważa się, że do powstania ogniska padaczkowego dochodzi w wyniku zakłócenia równowagi między procesami pobudzenia i hamowania w systemie neuronalnym.

EEG jest kluczowym badaniem pozwalającym na potwierdzenie klinicznego rozpoznania padaczki, ale należy pamiętać, że elektroencefalogram u chorych na padaczkę w okresie międzynapadowym może być prawidłowy, co nie wyklucza rozpoznania tej choroby. W niektórych przypadkach pomocne są tzw. próby prowokacyjne aktywujące bioelektryczną czynność napadową, z których najbardziej skuteczna wydaje się deprywacja snu, z wykonaniem zapisu EEG po bezsennej nocy. Czynnikami prowokującymi zmiany elektrofizjologiczne mogą być wówczas, poza samym pozbawieniem snu, zmęczenie oraz płytki sen podczas badania.