Choroba charakteryzująca się występowaniem napadów padaczkowych. Napad padaczkowy jest konsekwencją nadmiernych, nieprawidłowych wyładowań bioelektrycznych w komórkach nerwowych mózgu, manifestujących się różnymi objawami klinicznymi: napadowymi zaburzeniami świadomości, zachowania, emocji, funkcji ruchowych, czuciowych lub wegetatywnych. Rozpoznanie padaczki jest uzasadnione wówczas, gdy napady padaczkowe się powtarzają i występują samoistnie. Należy pamiętać, że pojedynczy napad nie upoważnia do rozpoznania padaczki. Uważa się, że do powstania ogniska padaczkowego dochodzi w wyniku zakłócenia równowagi między procesami pobudzenia i hamowania w systemie neuronalnym.

EEG jest kluczowym badaniem pozwalającym na potwierdzenie klinicznego rozpoznania padaczki, ale należy pamiętać, że elektroencefalogram u chorych na padaczkę w okresie międzynapadowym może być prawidłowy, co nie wyklucza rozpoznania tej choroby. W niektórych przypadkach pomocne są tzw. próby prowokacyjne aktywujące bioelektryczną czynność napadową, z których najbardziej skuteczna wydaje się deprywacja snu, z wykonaniem zapisu EEG po bezsennej nocy. Czynnikami prowokującymi zmiany elektrofizjologiczne mogą być wówczas, poza samym pozbawieniem snu, zmęczenie oraz płytki sen podczas badania.

Treningi Biofeedback mogą wspomagać leczenie poprzez podwyższanie progu drgawkowego. Badania Stermana wykazały, że wzmacnianie rytmu sensomotorycznego u kotów zmniejszyło napady epileptyczne wywołane oparami paliwa rakietowego (monomethylhydrazine). Również u ludzi chorych na epilepsję udało się uzyskać poprawę w postaci redukcji napadów i pozytywnych zmian w obrazie EEG.